Grzybnia ostatecznie rozprzestrzenia się na podstawę źdźbeł trawy, gdzie rozwijają się sklerocja.
U bylin następuje miękka zgnilizna bulw, cebul i kłączy. Na bulwach powstają małe, lekko zapadnięte zmiany o średnicy 2–3 mm, które przy przetchlinkach rozwiną się w zmiany o żółtobrązowym kolorze. Tkanki stają się miękkie i zapadnięte, a grzybnia i sklerocja rozwijają się obficie na gnijących tkankach. Czasami do wcześniej uszkodzonych przez patogena tkanek wnikają bakterie, co powoduje zauważalny, kwaśny zapach. U zaatakowanych cebul narcyza kilka warstw łusek staje się czerwonobrązowych z białymi smugami. Zgniłe tkanki są początkowo wilgotne, ale później tkanki wysychają i pachną wysuszonym, zgniłym drewnem. W zgniłych miejscach rozwijają się sklerocja.
Mogą też być zaatakowane liście dotykające ziemi. Nekrotyczne plamy liści opisano na wielu roślinach, zwykle w warunkach wysokiej wilgotności w pobliżu powierzchni gleby. Odnotowano kilka przypadków plam liści w miejscach znacznie powyżej gleby. Plamy są okrągłe, średniobrązowe do jasnobrązowych lub słomkowych z wąskimi obramowaniami i zwykle mają średnicę jednego cm lub mniejszą.