Próby kalifa odzyskania niezależności i autorytetu zakończyły się niepowodzeniem i doprowadziły do obalenia i oślepienia Al-Muttakiego przez tureckiego oficera i amir al-umara Tuzuna.
Jako potomek i brat poprzednich kalifów, Al-Fald był oczywistym kandydatem do tronu. Tuzun wybrał zamiast niego Al-Mustakfiego, syna kalifa Al-Muktafiego. Al-Mustakfi i Al-Muti nienawidzili się i kłócili, a ich charaktery były diametralnie różne. Al-Fadl, podobnie jak ojciec, słynął ze swojej pobożności. Al-Mustakfi utrzymywał dobre relacje z szyitami i miejskimi włóczęgami i wojownikami, nazywanymi ajjarami. Kontakty te były zniewagą dla pobożniejszych warstw społeczeństwa. Gdy Al-Mustakfi objął tron, wysłał swoich agentów, aby pojmali Al-Fadla, ale ten zdołał się już ukryć. Kalif musiał zadowolić się zburzeniem jego domu. Ten akt naznaczył Al-Fadla jako poważnego rywala, a ówczesny wezyr Ali ibn Isa ibn al-Dżarrah powiedział, że od tego dnia Al-Fadl został uznany za następcę tronu.