Po rozstaniu z mężem w 1908 roku zamieszkała z dziećmi w Wilnie, gdzie publikowała na łamach: „Jednodniówki literackiej na kolonie letnie”, „Kuriera Litewskiego” i jego dodatku „Życia Ilustrowanego”. Działała w kręgu Ferdynanda Ruszyca i od 1909 roku należała m.in. wraz z Benedyktem Hertzem i Jerzym Jankowskim do wileńskiej grupy artystycznej „Banda”, w ramach której zajmowała się malarstwem, rysunkiem, śpiewem, grą na fortepianie, pisaniem piosenek i aktorstwem, m.in. w kabarecie „Kukuryku”. Spotkania „Bandy” odbywały się w mieszkaniu Stanisławskiej, na Brzegu Antokolskim nad Wilejką. Grupa opublikowała swoje działania artystyczne w tomie zbiorowym pt. Żórawce (Wilno 1910), w którym opublikowała wiersze, rysunki oraz opowiadanie Pożegnanie.

Poezja Stanisławskiej w latach 20. XX w. stylistycznie nawiązywała do Młodej Polski, romantyzmu i bywała wzbogacona o elementy ekspresjonizmu. W latach 1908–1975 kilkukrotnie pojawiały się w antologiach, lecz za wyjątkiem tomiku Szare Kartki, nie zostały one zebrane. Była to przede wszystkim liryka okolicznościowa, patriotyczna (z lat 1919–1920) oraz regionalna, nawiązująca do historii Wilna.