Od początku 1909 publikowała na łamach „Gońca Wileńskiego” i jego kontynuatora – „Gońca Codziennego”, od 1909 roku pracowała także w redakcji wileńskiego tygodnika chrześcijańsko-ludowego „Przyjaciel”, na łamach którego publikowała powieść „Wychodźcy” (nr 8–52, 1913), gdzie opisywała emigrację zarobkową do Brazylii.

Podczas I wojny światowej przebywała w Wilnie. Od 1915 roku utrzymywała się z lekcji rysunku m.in. w Seminarium Nauczycielskim im. Królowej Jadwigi, w którym pracowała co najmniej do 1930 roku, a także uprawiała malarstwo dekoracyjne. Od 1919 roku pracowała w „Dzienniku Wileńskim” m.in. jako sprawozdawca teatralny (ps. „Pilawa”). W 1921 roku zadebiutowała jako dramaturg na scenie wileńskiej. Najczęściej realizowała dramaturgię popularną, przeznaczoną dla dzieci i młodzieży, opartą na baśniach, przekazach ludowych i historycznych. Była reprezentantką epigonizmu. W dwudziestoleciu międzywojennym jej publicystyka miała charakter konserwatywny, sympatyzowała z Narodową Demokracją, reprezentowała poglądy antyrosyjskie, antysowieckie, niekiedy antysemickie, była wyczulona na problemy moralnego, narodowego i katolickiego wychowania młodzieży.