Podczas II wojny światowej przebywała w Wilnie. Po repatriacji, od 1945 mieszkała wraz z córką w Wandą, początkowo w Toruniu, następnie w Olsztynie, Bielsku-Białej, następnie po 1949 roku w Gdyni, Sopocie, Gdańsku, Łodzi oraz ponownie w Gdańsku, gdzie zmarła w zapomnieniu.
Została pochowana na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon IX, taras 1 wojsk., rząd 1 nr 92).
Życie prywatne Była córką rejenta Jana Kamockiego i Eugenii z domu Korwin Maternickiej (1847–1880), wnuczką Franciszka Korwin-Maternickego, literata i bibliofila. Jej mężem (ślub: 29 stycznia 1896 w Łodzi) był Adam Ignacy Stanisławski, siostrzeniec Marii Konopnickiej, prawnik i sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Para miała troje dzieci: Janusza Lucjana (1896–1914), lekarza pediatrę, Jadwigę (1899–1977), oraz Wandę Stanisławską-Lothe (1908–1985), aktorkę, matkę aktorki Jolanty Lothe.
Wyróżnienia 1912: II nagroda (pierwszej nie przyznano) w konkursie „Kuriera Litewskiego” na nowelę z przeszłości Litwy i Białorusi za Pierwszą miłość Anielki („Kurier Literacki” 1913).
Publikacje Powieści Wychodźcy („Kurier Litewski” 1913) Pierwsza miłość Anielki („Kurier Litewski” 1913)
Poezje Szare kartki (Kraków 1907), Kato (1908),