mały|Rozmieszczenie alewitów w Turcji. Jasnoczerwone kropki symbolizują alewitów, ciemnoczerwone w prowincji Hatay (południe Turcji) odnoszą się zaś do alawitów.

Alewici – wyznanie monoteistyczne wyrosłe z islamu szyickiego, czasem uważane za jego odłam. Jego członkowie zamieszkują Republikę Turcji, a także w mniejszym stopniu Bułgarię, Macedonię Północną i Albanię, gdzie stanowią mniejszość. Wspólnota posiada znaczące diaspory w Zachodniej Europie. Ich liczebność szacuje się na ok. 15–20 milionów osób. Etnicznie łączą w sobie kilka grup narodowościowych dla których ojczystymi językami są (w przypadku Turcji w której żyje najwięcej alewitów) turecki, kurdyjski i zazaki.

Historia mały|Kaligrafia artystyczna z imieniem Alego. Początków alewickiej historii należy doszukiwać się w XIII wieku i masowych emigracjach ludów turkijskich z Azji Środkowej pod wpływem rosnącej potęgi Imperium Mongolskiego. Rozbudowany mistycyzm koczowników ścierał się z wierzeniami osiadłych już muzułmanów i uniemożliwiał pełną asymilację religijną, zezwalając na jedynie częściowe przyjęcie zwyczajów islamu.