Z czasem grupy te zjednoczyły się pod nazwą Kyzyłbaszów (tur. Kızılbaşlar) podejmując ścisłą współpracę z perską dynastią Safawidów. Wtedy też ugrupowanie to przyjęło tarikatową naturę jak i wiele elementów szyizmu, np.: wiarę w szczególną rolę Alego i Dwunastu Imamów. Kyzyłbaszowie działali aktywnie między XII a XVI wiekiem, dopóki nie zostali rozgromieni w bitwie na równinie Czałdyran, co doprowadziło do ich dezorganizacji.
Alewici odzyskali głos dopiero w wieku XX, gdy Mustafa Kemal Atatürk obalił osmański kalifat i założył Republikę Turcji, która w konstytucji z 1928 oficjalnie określiła się państwem świeckim. Ponadto, utrzymywał on kontakty z alewickim bractwem Czelebijja, w wyniku czego po dziś dzień cieszy się wśród nich szacunkiem.
W latach 70. relacje alewitów z państwem tureckim napięły się przez rosnące wśród nich marksistowskie tendencje, jednak po upadku bloku wschodniego i rozpoczęciu wzrostu tradycjonalistycznych tendencji wśród tureckiego społeczeństwa napięcia te częściowo osłabły.