Matczak, Imperium Tekstu, s.96.
Istnienie powtarzalnej relacji między występowaniem znaków a stanami rzeczywistości rozpoznają członkowie wspólnoty komunikacyjnej, ponieważ czerpią wymierną korzyść z rozpoznawania tej relacji. Korzyść tę można postrzegać w kategoriach ewolucyjnych jako „wartość zwiększającą szansę przetrwania” (survival value). Millikan ilustruje ideę survival value znanym przykładem komunikacji między bobrami. W przypadku zauważenia niebezpieczeństwa bobry uderzają ogonem o powierzchnię wody, wydając specyficzny dźwięk w celu ostrzeżenia swoich towarzyszy. Millikan wyjaśnia, że w ewolucyjnej historii bobrów odgłos plaskania ogonem w wodę stał się znakiem, który odpowiednio często współwystępował ze stanem rzeczy stanowiącym zagrożenie dla życia bobrów (np. ze stanem rzeczy w postaci pojawienia się drapieżnika). Dzięki temu współwystępowaniu odgłos ten powoduje współcześnie automatyczną reakcję w postaci ucieczki bobrów. Stworzenia te nauczyły się rozpoznawać ów odgłos i reagować na niego, ponieważ odnosiły wymierną korzyść (survival value) z rozpoznawania tego dźwiękuM.Matczak, Imperium tekstu, s.101.