Krytyka internalizmu Millikan krytykuje zwłaszcza założenie Paul Grice’a głoszące, że użytkownik języka zna znaczenia a priori, a wszystkie logiczne możliwości może przeanalizować w umyśle bez sięgania do zewnętrznego świata. Racjonalizm znaczeniowy twierdzi, że relacje semantyczne, relacje między językiem a światem, są konstytuowane przez wewnętrzne stany umysłowe użytkowników języka (ich wiedzę i intencje). Właśnie ze względu na to nadmierne skupienie na wewnętrznym stanie umysłowym użytkowników języka Millikan uznaje koncepcję języka proponowaną przez Grice’a za nieadekwatną do natury rzeczywistych zachowań językowychM.Matczak, Imperium tekstu, s.101.
Naturalizacja intencjonalności (biosemantyka) Millikan w szczególności wyklucza, by intencjonalność (aboutness) pojawiała się jako funkcja umysłu – a więc by umysł wybierał relację znaczeniową, wręcz czynił daną relację relacją znaczeniową. Według Millikan wybór czy uznanie danej relacji za znaczeniową następuje historycznie, ewolucyjnie. Wynika z faktu, że istnienie danej relacji znaczeniowej (np. relacji między chmurami a deszczem) miało historycznie określoną survival value dla ludzi. Inne relacje mapujące nie miały takiej wartości (np. relacja mapująca między kolorem oczu niektórych ludzi a kolorem nieba). Z tego powodu jedne relacje stały się znaczeniowe, a inne nie.