Wielkopolska Konwisarstwo poznańskie sięga średniowiecza, najwcześniejsze zapisy o konwisarzach pochodzą z końca XV wieku. Cech poznański otrzymał pierwszy przywilej od Zygmunta II Augusta W 1555 roku, dzięki któremu lokalni wytwórcy mogli opanować rynek poznański. Cech poznański miał zwierzchnictwo nad pozostałymi wytwórcami z Wielkopolski. W księdze kwartalnej poznańskich konwisarzy ostatni zapis jest datowany na rok 1849. Inne ośrodki: Kalisz, Kłodawa, Leszno.

Wschód Warsztaty konwisarskie działały m.in. w Krośnie, Lwowie (Niewiele wiadomo tym ośrodku), Przemyślu, Rawie Ruskiej.

Ziemia lubuska Istotnymi regionalnymi ośrodkami konwisarskimi były: Gorzów Wielkopolski, Międzyrzecz, Wschowa, Żagań a także Zielona Góra, gdzie działał m.in. mistrz Gottfried Ballach.

Technologia mały|Kropielnica z kościoła Mariackiego w Krakowie Różne rejony stosowały odmienne proporcje cyny do ołowiu. W większości ośrodków stosowano próbę dziesiątą (proporcje 1:10). W Gdańsku np. stosowano proporcje 15 części cyny do 1 części ołowiu, nazywano to próbą 15, a ze statutu gdańskich konwisarzy z 1719 roku wynika, że obowiązywały trzy gatunki cyny: pierwszy (2 części cyny do 1 części ołowiu), drugi (15:1) i trzeci (czysta cyna). W Legnicy i Brzegu obowiązywała próba „dwunasta”.