Ośrodek malborski stosował proporcje 3 funty cyny do 1 funta ołowiu, a misy i butle wykonywano z czystej cyny. W okolicach Poznania zniesiono próbę dwunastą w 1648 roku i używano trzech prób: pierwszej (czysta cyna angielska), drugiej (24 części cyny do 2 części ołowiu), trzeciej (20:2). Statut kołobrzeskich konwisarzy również uchwalił trzy gatunki stopu: pierwszy (czysta cyna), drugi (15 części cyny:1 części ołowiu), trzeci (2 części cyny: 1 część ołowiu).
Sprawdzanie próby cyny wykonywano nie rzadziej niż raz w roku, w części regionów co pół roku, a w Wilnie co kwartał. Zwiększanie zawartości ołowiu było karane.
Wyroby mały|Cynowy sarkofag Stefana Batorego, krypta na Wawelu mały|Sarkofag Zygmunta III Wazy, krypta na Wawelu mały|Sarkofag księcia Bogusława XIV, Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie Cyna była uznawana w średniowieczu za metal szlachetny, a przedmioty wykonane z niej trafiały na dwory, w tym na polski dwór królewski na Wawelu. Najstarsze wyroby cynowe są sporadycznie podawane w literaturze, większość zachowanych cynowych przedmiotów pochodzi z XVIII wieku.