Kazimierz Łukasiewicz (ur. 12 lutego 1894 w Pauszówce, zm. we wrześniu 1939 w Pińsku) – major taborów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się 12 lutego 1894 w Pauszówce, w ówczesnym powiecie czortkowskim Królestwa Galicji i Lodomerii.
5 września 1914 jako student prawa wstąpił do Legionów Polskich. Służył jako wachmistrz w 3 szwadronie 2 pułku ułanów. 6 kwietnia 1917 został wymieniony jako uprawniony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w Bustyaháza.
W czasie wojny z bolszewikami pełnił służbę w Departamencie I Broni Głównych i Wojsk Taborowych Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Od 1 sierpnia 1920 do 30 sierpnia 1921 dowodził szwadronem zapasowym taborów i taborami dywizji piechoty. W międzyczasie (27 sierpnia 1920) został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w Wojskach Taborowych, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.