Od 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 6 dywizjonie taborów we Lwowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 25. lokatą w korpusie oficerów taborowych. Z dniem 1 listopada 1923 został odkomenderowany z macierzystego dywizjonu do Szkoły Oficerskiej Wojsk Taborowych we Lwowie. W czerwcu 1925 został przydzielony do Departamentu II Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu wyszkolenia Wydziału Wojsk Taborowych. Z dniem 1 października 1925 został przeniesiony do kadry oficerów taborowych i wyznaczony na stanowisko oficera sztabowego w Wydziale Taborowym Departamentu Kawalerii MSWojsk. w Warszawie. W kwietniu 1928 został przeniesiony z Departamentu Artylerii MSWojsk. do 6 szwadronu taborów we Lwowie na stanowisko dowódcy szwadronu. W październiku 1930 został przeniesiony do 10 dywizjonu taborów w Przemyślu (od 1933 w Radymnie). 12 marca 1933 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1933 i 1. lokatą w korpusie oficerów taborowych. Od 27 listopada 1935 do 14 czerwca 1937 dowodził 10 dywizjonem taborów. Następnie pełnił służbę w Dowództwie Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie na stanowisku szefa taborów.