lokalizacja umieszczonych w części dziobowej okrętu sterów głębokości. Okręt miał po jednym otwieranym do góry włazie na obu końcach kadłuba, z wziernikami wykonanymi z ciężkiego szkła, oraz system przewodów do wymiany powietrza w postaci dwóch rur o długości 4 stóp (1,2 metra) i średnicy 1,5 cala (38 mm) zakończonych kolankami. Na dziobie i rufie okrętu znajdowały się zbiorniki balastowe, napełniane wodą i opróżniane za pomocą zaworów i ręcznych pomp, w celu zanurzenia i wynurzenia okrętu. Na dziobie jednostki umieszczone zaś były stery głębokości. Jako dodatkowy balast okręt miał żelazne obciążniki, przymocowane do dna śrubami, które w razie konieczności mogły być odkręcone z wnętrza okrętu w celu ułatwienia awaryjnego wynurzenia. Podczas ruchu okrętu na powierzchni, wzierniki, przez które możliwa była obserwacja powierzchni, znajdowały się zaledwie stopę (30 cm) nad wodą.