Kazimierz Łukasiewicz (ur. 15 listopada 1893 w Krasnosiółkach) – podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, doktor wszech nauk lekarskich.
Życiorys Urodził się 15 listopada 1893 w Krasnosiółkach na Podolu, w rodzinie Feliksa (1860–1944) i Julii z Chmielewskich (1870–1959). Był bratem Juliusza (1892–1951), dyplomaty. W 1917 uzyskał dyplom lekarza.
12 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika lekarza, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Szpitalu Wojskowym Czerwonego Krzyża w Łucku, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr 3. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 60. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Później został przeniesiony do 1 batalionu sanitarnego i przydzielony do 36 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko młodszego lekarza pułku. W 1924 był oficerem 2 batalionu sanitarnego przydzielonym do 2 Szpitala Okręgowego w Chełmie. W 1925 służył w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie, w 1928 w Szkole Podchorążych Sanitarnych, a następnie w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego również w stolicy.