Około 1923 przeprowadzono remont kościoła pod kierunkiem architekta Kazimierza Przybyłowskiego, być może przy wsparciu finansowym ze strony państwa. W okresie międzywojennym w dwóch pomieszczeniach w dawnej oficynie mieściła się plebania, natomiast pozostałą część budynku zajmowały Siostry Urszulanki Serca Jezusa Konającego, prowadzące na miejscu przedszkole. W tym czasie kościół znajdował się pod szczególną opieką biskupa Kazimierza Bukraby, który często bywał w Horodyszczu. U schyłku II wojny światowej wycofujące się wojska hitlerowskie uznały budowlę za niebezpieczny punkt obserwacyjny dla zbliżającej się Armii Czerwonej i 9 lipca 1944 świątynia została wysadzona w powietrze. Udało się uratować nieliczne elementy wyposażenia, bowiem Niemcy pozwolili księdzu i parafianom na wyniesienie ruchomości.
Obecnie zachowany jedynie budynek plebanii (dawnej oficyny klasztornej), który zaadaptowano na potrzeby szpitala psychiatrycznego. Nie jest obecnie użytkowany, a jego wnętrze znajduje się w stanie daleko posuniętej dewastacji. Od strony jeziora przetrwały pozostałości muru otaczającego niegdyś całe założenie.