31 grudnia pułk składał się z trzech szwadronów liniowych, oddziału karabinów maszynowych oraz oddziału pionierów i liczył 25 oficerów i 220 ułanów.
Służyło w nim wielu tzw. „zagończyków”, do których zaliczał się także jego pierwszy dowódca mjr Władysław Dąbrowski ps. „Dąb”. Po wcieleniu pułku do odrodzonego Wojska Polskiego, nadano mu nazwę 13 pułku ułanów, pomijając przydomek „wileński”. Pomimo tego, od pierwszych dni swego istnienia nosił nieoficjalnie tę nazwę, podkreślającą pochodzenie jego żołnierzy.
Działania wojenne 1 stycznia 1919 pułk pod dowództwem rtm. Dąbrowskiego opanował Wilno, rozbrajając oddziały niemieckie. Jednak już 6 stycznia musiał wycofać się pod naporem jednostek sowieckich. Na rozkaz dowódcy Samoobrony Wileńskiej gen. Władysława Wejtki część oddziałów miała zdać broń oddziałom niemieckim, a następnie zostać przewieziona transportami kolejowymi do Łap. 1 pułk Ułanów Wileńskich odmówił wykonania tego rozkazu i pomaszerował w pełni uzbrojony do Brześcia i dołączyły do Grupy gen. Antoniego Listowskiego. Pułk stanowił jej trzon w walkach prowadzonych na Polesiu. Bił się z powodzeniem o Biteń, Janów i Pińsk. W czasie operacji zaczepnej Wojska Polskiego w kierunku Baranowicz, Lidy i Wilna, grupa prowadziła działania w składzie Dywizji Litewsko-Białoruskiej.