Głód w Bengalu 1943–1944 – klęska głodu, która miała miejsce w prowincji Bengal w Indiach Brytyjskich (obecnie Bangladesz, Bengal Zachodni i Indie wschodnie) podczas II wojny światowej. Szacuje się, że w regionie Bengalu zmarło od 800 000 do 3,8 miliona osób z powodu głodu, malarii i innych chorób nasilanych przez niedożywienie, przesiedlenia ludności, niehigieniczne warunki życia, niekorzystną politykę wojenną Wielkiej Brytanii i niewydolną opiekę zdrowotną. Kryzys dotknął znaczną część gospodarki i doprowadził do zubożenia milionów ludzi. W rezultacie dochodziło do rozpadu rodzin; mężczyźni sprzedawali swoje małe gospodarstwa i opuszczali domy w poszukiwaniu pracy lub wstępowali do Brytyjskiej Armii Indyjskiej, a pozbawione domów kobiety i dzieci migrowały do Kalkuty lub innych dużych miast w poszukiwaniu zorganizowanej pomocy.