Władze formalnie nie ogłosiły stanu głodu przez okres kryzysu, a rządowa pomoc humanitarna w najgorszych miesiącach kryzysu była ograniczona i nieskuteczna. Władze próbowały ustabilizować cenę ryżu przez kontrolę cen, co jednak tylko stymulowało czarny rynek i gromadzenie spekulacyjne. Po zniesieniu kontroli krytyczny niedobór ryżu doprowadził do hiperinflacji. Pomoc znacznie wzrosła, gdy w październiku 1943 r. kontrolę nad finansowaniem przejęła Brytyjska Armia Indyjska, a kryzys udało się ostatecznie załagodzić po wysokich zbiorach ryżu w grudniu 1943 r. Choć kryzys żywnościowy się skończył i śmiertelność bezpośrednio powodowana głodem spadła, to ponad połowa zgonów miała miejsce w wyniku chorób w 1944 r. Brytyjski premier Winston Churchill jest krytykowany za swoją rolę w wywołaniu kryzysu. Zarzuca się, że jego priorytety wojenne i odmowa skierowania dostaw żywności do Bengalu znacząco przyczyniły się do klęski głodu.
Głód w Bengalu miał rozległe i tragiczne konsekwencje społeczne, takie jak rozpad wielu rodzin, wzrost bezdomności, handel dziećmi, prostytucja i powszechne nadużycia