W 1929 wstąpił jako ochotnik do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii, którą ukończył w 1930 jako plutonowy podchorąży. 1 stycznia 1933 został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy artylerii. Zmobilizowany 1 września 1939, dowodził baterią marszową 9 dywizjonu artylerii konnej jako dowódca plutonu, później 1. oficer. Brał udział w bitwach pod Kobryniem, pod Jabłoniem i pod Kockiem w składzie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” generała Franciszka Klebeerga. 6 października 1939 wraz z całą SGO „Polesie” dostał się do niewoli niemieckiej pod Krzywdą. Przebywał w oflagach w Arnswalde (6 listopada 1939–15 maja 1942) i Gross-Born (16 maja 1942–6 lutego 1945), gdzie uczestniczył w ruchu oporu i redagował prasę obozowąDziałalność dziennikarską w obozach rozpoczął już w 1939, wchodził w skład komitetu redakcyjnego, który 24 grudnia 1939 opublikował w oflagu Arnswalde „Gazetkę Obozową”, pierwsze legalne pismo polskich jeńców wojennych przebywających w niewoli niemieckiej. Jej wydawania zaprzestano po kilku numerach wskutek interwencji cenzury. Zob. .