Wieczorem 26 grudnia w odległości 9 Mm na południe od przylądka okręt zatopił w przeprowadzonych bez ostrzeżenia atakach torpedowych dwa płynące w konwoju uzbrojone brytyjskie parowce: zbudowany w 1907 roku „Benito” o pojemności 4712 BRT, który wypłynął z Newcastle upon Tyne z ładunkiem węgla i koksu oraz pochodzący z 1917 roku „Tregenna” (5772 BRT), transportujący węgiel z Newcastle upon Tyne do Gibraltaru (oba statki zatonęły na pozycji , a na ich pokładach nikt nie zginął). 28 grudnia o godzinie 22:30 ten sam los spotkał zbudowany w 1898 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Clara” o pojemności 2425 BRT, płynący pod balastem z Rouen do Barry Roads, zatopiony bez strat w załodze w odległości 1,5 Mm na południe od . Następnego dnia w odległości 7 Mm na północny zachód od Lizard Point UB-57 storpedował i zatopił zbudowany w 1910 roku norweski parowiec „Tiro” (1442 BRT), przewożący węgiel na trasie Barry – Rouen (na pozycji , na pokładzie zginęło osiem osób).
1918 rok Na początku 1918 roku niemieckie siły podwodne przeszły reorganizację, w wyniku której Flotylla Flandria została podzielona na dwie części: I Flotyllę Flandria (I. U-Flottille Flandern) i II Flotyllę Flandria (II. U-Flottille Flandern), a UB-57 znalazł się w składzie tej pierwszej. 2 stycznia nastąpiła zmiana dowódcy okrętu – kpt. mar. Otto Steinbrinck został zastąpiony przez por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) , dowodzącego uprzednio SM UC-75.