w kronikach Sarduri II łączna liczba zdobytych w wyprawach wojennych koni wyniosła około 18 tysięcy.
W społeczeństwie urartyjskim koń był najbardziej rozpowszechnionym zwierzęciem domowym. Niektóre regiony Królestwa Wan były znane z rozwiniętej hodowli koni. Jak wynika z tekstu tabliczki z Luwru, dotyczącej hodowli koni w Urartu (nr 169–170), w prowincji Subi, położonej na wschodnim wybrzeżu Urmii, specjalizowano się w hodowli koni wierzchowych. Z tego rejonu sprowadzano ogiery na potrzeby konnicy urartyjskiej. Z kolei w Ulhu (nieopodal współczesnego Maranda) Rusa I zorganizował wokół miasta pastwiska dla koni. Na północny wschód od Wanu odkryto głaz z inskrypcją Menui, w której odnotowano wybitne osiągnięcia jego konia o imieniu Arcibi (Orzeł). Dosiadany przez króla koń skoczył na odległość 22 łokci (ok. 11,2 m lub 11,4 m). Ten rekord został pobity w 1975 roku.
Ze źródeł archeologicznych na terenie starożytnego Urartu odkryto pochówek datowany na IX–VIII wiek p.n.e. w Hasanlu w krainie Manna – tu znaleziono cztery szkielety końskie, uzdę ozdobioną zębami dzika i płytę z wizerunkiem uskrzydlonego konia.