Do wczesnych typów należą też wędzidła z płaskimi ruchomymi psaliami, odkryte w Astghadzor nad Sewanem oraz przedstawione na reliefach pałacu Aszurnasirpala II.
W początkowym okresie istnienia Urartu używane były wędzidła z nałożonymi, swobodnie poruszającymi się psaliami, posiadającymi otwory do mocowania ogłowia. Munsztuk wyposażony był w pierścienie do mocowania wodzy. Ten typ wędzideł występował także w Zakaukaziu i Iranie. W 1952 roku, w jednej z komnat cytadeli Tejszebaini, znaleziono kompletny rząd koński, składający się z dwóch wędzideł, dwóch nakładek czołowych, czterech dzwoneczków oraz dwudziestu dwóch blaszek o różnych rozmiarach. Na każdym swobodnie poruszającym się psalium jednej pary wędzideł znajdowała się krótką inskrypcja z imieniem króla Menua, które pojawiło się również na jednej z nakładek czołowych oraz na małej blaszce. Odkryte elementy pozwalają datować wędzidła na początek VIII wieku p.n.e. i stanowią dowód na obecność Urartyjczyków na terenach Zakaukazia.