W październiku 1944 został p.o. kierownika Działu Górniczo-Hutniczego w Resorcie Przemysłu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. W styczniu 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej (w 1948 przekształconej w Polską Zjednoczoną Partii Robotniczą), był m.in. delegatem z głosem decydującym na I Zjazd Partyjny PPR. 21 stycznia 1945 wysłany wraz z grupą operacyjną generała Aleksandra Zawadzkiego na Górny Śląsk celem uruchomienia zakładów przemysłowych. W lutym 1945 został szefem Centralnego Zarządu Przemysłu Hutniczego w Katowicach. Pomiędzy 1949 a 1950 przewodniczył radzie naukowej Instytutu Odlewnictwa. Od lutego 1952 do marca 1957 pozostawał podsekretarzem stanu w Ministerstwie Hutnictwa. W latach 1953–1965 był pełnomocnikiem rządu ds. surowców wtórnych w ramach Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego. W roku 1968 zdecydował się na emigrację do Izraela.

Został pochowany na cmentarzu Holon w Tel Awiwie.