Stąd gdy Niemcy wzmagali nacisk na armie „Poznań” i „Pomorze”, dążąc do ich okrążenia i całkowitego zniszczenia, Armia „Warszawa” ograniczała się do biernej obrony Warszawy i Modlina.
Tymczasem wieczorem 16 września, w obliczu zdecydowanego pogorszenia się położenia własnych wojsk, dowódca Armii „Poznań” gen. Tadeusz Kutrzeba rozkazał przerwać natarcie na Łowicz, a wszystkie siły stopniowo przeprawiać za Bzurę i wycofywać do Puszczy Kampinoskiej. Pod wpływem wiadomości o ciężkich walkach toczących się nad Bzurą, gen. Czuma rozkazał przeprowadzić 17 września silny wypad w kierunku zachodnim. Oś natarcia miała biec wzdłuż południowego skraju Puszczy Kampinoskiej. Na dowódcę wypadu został wyznaczony dowódca odcinka „Warszawa–Zachód” płk Marian Porwit. Do dyspozycji zamierzano oddać mu siedem batalionów piechoty, trzy dywizjony artylerii o zaprzęgu konnym, kompanię saperów i pluton łączności. Planowano również zaangażować pozostające jeszcze na służbie czołgi. Szef sztabu czynnej OPL mjr Antoni Mordasewicz zadeklarował gotowość wsparcia zgrupowania uderzeniowego dwoma plutonami artylerii plot. Stanowiska w zachodnich dzielnicach Warszawy, opuszczone przez jednostki uczestniczące w wypadzie, obsadzić miała przesunięta z prawobrzeżnej Warszawy 44 DP.