Pierwszą z nich było powstałe w 1910, a przy tym konserwatywne i przeważnie tradycjonalistyczne Aklatang Bayan. Drugą stanowiło Ilaw at Panitik, powołane do życia w 1912 i kontynuujące tradycje tagalskiego romantyzmu.
W okresie japońskiej okupacji Filipin funkcjonowało w mocno ograniczonej formie. Odtworzono je już po zakończeniu II wojny światowej, w 1946. Aktywne było do początku lat siedemdziesiątych.
Program i działalność Założenia programowe Kapisanang Panitikan mówiły o wprowadzeniu modernizmu do krajowej literatury. Podnosiły też kwestię autentyczności i szczerości w pisarstwie oraz stawały w obronie praw twórcy do wysoce zindywidualizowanej ekspresji artystycznej. Stowarzyszenie sprzeciwiało się dydaktyzmowi oraz sentymentalizmowi, odrzucało narzędzia poetyki klasycznej takie jak rym czy metrum. W odróżnieniu od swych wymienionych wyżej poprzedników czy rywali dążyło do oderwania literatury tagalskiej od problemów życia społecznego. Uznawało się tym samym poniekąd za organizację elitarną. Jednocześnie, prawdopodobnie pragnąć podkreślić głębię pożądanych przez siebie zmian w krajowym pisarstwie, chętnie odwoływało się do tradycji radykalnych powstań chłopskich, które w okresie jego istnienia usiłowały podważyć istniejący na Filipinach porządek społeczny.