Z radykalizmu można też wywieść prawdopodobnie niechęć do nadmiernej formalizacji samej grupy widoczną wśród jej członków. Kapisanang Panitikan nie posiadało na przykład statutu.
Swój nadrzędny cel – wspieranie odnowy literatury tagalskiej – realizowało, sięgając niekiedy po niekonwencjonalne i drastyczne środki. Stało za organizacją cyklu wykładów oraz dyskusji na stołecznym National Teachers College poświęconych głównie ostrej krytyce twórców starszej generacji. Zostały one zapamiętane z uwagi na swój wysoce konfrontacyjny charakter. Niekiedy dochodziło na nich do przepychanek i walk na pięści. Organizowało przy tym dyskusje literackie także we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi kraju. Miały one charakter otwarty i gromadziły zarówno samych twórców, jak i nauczycieli czy wreszcie osoby zainteresowane rodzimą literaturą.
Związani z nim poeci i pisarze znaleźli dla swych utworów miejsce na łamach różnych czasopism literackich, na przykład „Mabuhay”, „Taliba” czy „Sampaguita”. Od 1938 Kapisanang Panitikan wydawało też własny magazyn „Panitikan”. Za jego najgłośniejsze wystąpienie publiczne uznaje się z reguły wiec zwołany na manilskim Plaza Moriones 2 marca 1940.