aczkolwiek w epilogu wychodzi na jaw, że przygody bohaterów były wymysłem narratora, napisaną w celu przekonania czytelników, że entomologia nie jest nudna, a potrafi być wręcz fascynująca.
Kontynuacją powieści jest Profesor Przedpotopowicz (1898); obydwie powieści łączy postać lorda Puckinsa, a także zakończenie, w którym fantastyczne przygody bohaterów okazują się fikcją.
Analiza i odbiór mały|Doktor Muchołapski szukający owadów w dniu swego ślubu (scena opisana przez Miłosza) Książkę Majewskiego w młodości lubił Czesław Miłosz, który też napisał później posłowie do jej późniejszego wydania (gdzie napisał, że „Doktór Muchołapski pomógł mi w moim sprzeciwie wobec dorosłych” i wygraniu argumentów na temat znaczenia hobby i pasji w życiu), a także bezpośrednio nawiązał do tego utworu w poemacie Pamiętnik naturalisty z tomu Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada (1974). Tomasz Fiałkowski uznał twórczość Majewskiego za jedną z głównych inspiracji Miłosza do „fascynacji naturą, jak i niezgody na wszechobecne w niej okrucieństwo”.
Do utworów Majewskiego nawiązał w swojej twórczości także Bohdan Korewicki (Przez ocean czasu, 1957).