Pozostałe linie zostały rozebrane.
Ostatecznie w granicach polskich znalazła się w wyniku traktatu ryskiego (1921).
Od 1923 roku linia figurowała w urzędowych rozkładach jazdy pociągów. Kursowała nią jedna para pociągów mieszanych (pasażersko-towarowych).
Według stanu z 1928 roku na 100-kilometrowej linii znajdowało się tylko 8 stacji pośrednich: Rymszany, Czepukany, Grytuny, Trapsza, Opsa, Brasław, Słobódka, Drujsk.
Planowano przebudować ją na linię normalnotorową, lecz Ministerstwo Komunikacji odmówiło.
Od 1927 roku na linii kursowały dwie pary pociągów. Trasę pokonywały w 8,5 h.
W 1932 linię przebudowano z rozstawu 600 na 750 mm. Zmniejszono też niektóre promienie łuków w wyniku czego długość linii zmniejszyła się do 94 km. Dzięki temu czas jazdy skrócił się do ok. 4–5 godzin.
W 1935 roku wprowadzono nazwę Kolej Brasławska.
Po zmianie rozstawu linii (1932) dobudowano nowe przystanki: Berżeniki, Bieniuny, Stawarele, Pelikany, Kalinkiszki, Jaja. W 1936 roku zbudowano przystanek Racki Bór. Przed 1939 rokiem powstał jeszcze przystanek Miłoszowo.
W 1939 roku na kolei (prawdopodobnie) pojawił się wagon motorowy nr 01, zbudowany w 1933 roku w Krośniewicach. Obsługiwał on dodatkową trzecią parę pociągów.