Wojciech Stawowski herbu Jelita (ur. w 1625, zm. 20 czerwca 1693 w Gnieźnie) – polski duchowny rzymskokatolicki, sufragan i oficjał gnieźnieński, kanclerz, a następnie archidiakon kujawski.
Życiorys Jego rodzicami byli Wawrzyniec z Kempadłów Stawowski herbu Jelita z powiatu orłowskiego w województwie łęczyckim oraz Zofia z Krąkowa Krąkowska herbu Trąby. Po ukończeniu Akademii Krakowskiej, studiował za granicą. Został wyświęcony na kapłana. Był kolejno kanonikiem łowickim, następnie kujawskim, a 22 czerwca 1664 r. został wybrany kanonikiem gnieźnieńskim. W 1668 r. otrzymał w 21-letnią emfiteuzę wieś prestymonialną Polanowo, zniszczoną zupełnie w czasie potopu szwedzkiego z obowiązkiem jej odbudowania, osadzenia na niej trzech kmieci i płacenia kapitule 6 złotych rocznie.
Został przedstawiony arcybiskupowi Olszowskiemu przez kapitułę jako jeden z trzech kandydatów na stanowisko gnieźnieńskiego biskupa pomocniczego po śmierci J. Ch. Bużeńskiego (1674). Metropolita polecił Stawowskiego Stolicy Apostolskiej, a papież prekonizował kandydata i sufraganem gnieźnieńskim 23 marca 1676 r. Po czym Stawowski został konsekrowany przez arcybiskupa. Instalacja nowego biskupa odbyła się 14 kwietnia 1678 r..