Zarówno wojny prowadzono w wieku XV, jak i w następnych stuleciach (między innymi wojna polsko-krzyżacka w latach 1519–1521, polsko-szwedzka w latach 1626–1929 czy wojna siedmioletnia w latach 1756–1763) nie oszczędziły Baldramu. W roku 1537 biskup Paulus Speratus, właściciel Baldramu po rozwiązaniu kapituły, potwierdził przywilej lokacyjny wsi. Chłopi odrabiali pańszczyznę z 32 łanów na folwarku książęcym w Marezie. W Baldramie, przy ważnym szlaku wiodącym z Kwidzyna do Sztumu, była wolna (użytkowana przez wolnego człowieka) karczma. Po wojnie siedmioletniej, aby ściągnąć osadników, chłopów oczynszowano, a w 1788 roku nadano im ziemię w dziedziczne użytkowanie. Koloniści przybyli tu z Niemiec.
Wieś ucierpiała także w czasie postoju wojsk francuskich (w latach 1806–1807). Po roku 1816 chłopów uwłaszczono. Obszar wsi wynosił około 590 ha. W 1885 roku żyło tu 342 mieszkańców.
W połowie XIX wieku powstał w Baldramie cmentarz.
W roku 1905 Baldram zamieszkiwało 288, a w 1910r. – 298 mieszkańców. Znanym działaczem polskim w okresie międzywojennym był tutaj rolnik Tadeusz König, współzałożyciel i długoletni członek rady nadzorczej Banku Ludowego w Kwidzynie. W roku 1938 Niemcy zmienili nazwę wsi na Mergental. W 1939 roku żyło tu 247 osób. Wieś liczyła 60 gospodarstw.