Okres I (około 2500-2300 p.n.e.) Proste domy budowano w oparciu o przygotowany wcześniej plan, z wypalanych w piecu i formowanych cegieł. Ceramikę, składająca się w większości z wazonów i dzbanów dzieli się na dwie grupy różniące się wzornictwem. W szerszym kontekście ceramika odkryta w Banawali okresu I jest bardzo podobna do tego z okresu Kalibangan I.

Okres II (około 2300-1700 p.n.e.) Z tego okresu rozwoju miasta pochodzi mur obronny o długości ponad 105 metrów, wysokości 4,5 metra i szerokości 6 metrów. W tym okresie powstało dobrze zaplanowane i ufortyfikowane miasto obronne w stylu harappańskim o wymiarach 200x500 metrów, zbudowane na planie szachownicy. Ufortyfikowane miasto składało się z dwóch sąsiadujących ze sobą dzielnic, z których jedną uważa się za przeznaczoną dla klasy rządzącej, a drugą dla zwykłych mieszkańców.W części przeznaczonej dla zwykłych mieszkańców ulice przecinały się pod kątem prostym, tworząc zwarte bloki zabudowy. Domy, które budowano po obu stronach uliczek, miały ubitą ziemię, ściany tynkowane błotem, izby mieszkalne, kuchnię i toaletę.