Termin „kształtująca się” (ang. emergent) ilustrował, że przyswajanie umiejętności pisania i czytania to stopniowy proces, a nie opanowanie serii umiejętności przed-czytelniczych. Termin „umiejętność czytania i pisania” (ang. literacy) był również znaczący, ponieważ ukazywał szerszą perspektywę, która uwzględniała rozwój dziecięcych zdolności, nie tylko jako czytelniczych, ale także piśmiennych i oralnych.
Włączenie umiejętności pisania i połączonych czytania z pisaniem, stało się kluczowe w postrzeganiu ewolucji pojęcia wczesnej alfabetyzacji i znaczenia rozwoju umiejętności piśmiennych wśród dzieci, począwszy od lat 70. XX wieku do dziś.
Obecne perspektywy rozwoju wczesnej alfabetyzacji zostały ukształtowane przez ruchy z przeszłości i można w nich znaleźć pozostałości różnorodnych teorii i praktyk, które miały podstawy we wcześniejszych koncepcjach, jak teorie:
koneksjonistyczne emergentne konstruktywistyczne krytyczne
Badania nad wczesną alfabetyzacją w Polsce W Polsce zagadnieniem zajmowała się m.in. Anna Brzezińska, według której „stan gotowości” dziecka do czytania i pisania podlega trzem wyznacznikom: