Kontekst polski W muzyce polskiej neoklasycyzm stał się dominującym prądem estetycznym w okresie międzywojennym oraz w pierwszej dekadzie po II wojnie światowej. Głównym czynnikiem formującym to zjawisko była działalność Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków w Paryżu. Polscy twórcy masowo podejmowali studia u legendarnej pedagog Nadii Boulanger, która propagowała estetykę i warsztat kompozytorski oparty na myśli Igora Strawińskiego.
Czołowymi reprezentantami polskiego neoklasycyzmu byli: Grażyna Bacewicz – uznawana za ikonę nurtu w Polsce, autorka licznych utworów na instrumenty smyczkowe i fortepian, charakteryzujących się rygorem formalnym, motoryką i techniczną wirtuozerią; Michał Spisak oraz Antoni Szałowski – kompozytorzy tworzący w ścisłym kręgu paryskim; Aleksander Tansman – łączący wpływy polskie, francuskie i kosmopolityczne; Karol Szymanowski – w swoim późnym okresie twórczości (np. IV Symfonia koncertująca); Witold Lutosławski – wczesny okres jego twórczości (do końca lat 40., m.in.