I Symfonia, Uwertura smyczkowa) wyrastał bezpośrednio z techniki neoklasycznej, zanim kompozytor wypracował swój własny, dojrzały styl sonorystyczny.
Przedstawiciele Do najważniejszych przedstawicieli neoklasycyzmu i kompozytorów czerpiących z tej estetyki należeli: Igor Strawinski, Béla Bartók, Paul Hindemith, Siergiej Prokofjew (którego Symfonia klasyczna z 1917 roku stanowiła wczesną zapowiedź nurtu), Dmitrij Szostakowicz, Albert Roussel oraz członkowie Grupy Sześciu (m.in. Arthur Honegger, Darius Milhaud, Francis Poulenc).
Inne znaczenia terminu W anglosaskiej literaturze poświęconej muzyce popularnej termin neoclassical bywa używany w celach klasyfikacyjnych w odniesieniu do niektórych podgatunków rocka progresywnego (np. rock neoklasyczny) oraz nurtów muzyki dark wave i ambient. Zjawiska te opierają się na wykorzystywaniu sampli, instrumentów smyczkowych lub dawnych struktur melodycznych w muzyce elektronicznej i gitarowej, nie wykazują jednak bezpośrednich powiązań ideowych ani warsztatowych z dwudziestowiecznym neoklasycyzmem w muzyce poważnej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Muzyka współczesna