Największe wsparcie dostawał przez całe życie od swojej żony – Marge.
W styczniu 1967, podczas ostatniego koncertu z cyklu „From Spirituals to Swing”, prowadzący go konferansjer wprowadził na estradę Johnsona, do którego podszedł i ujął za rękę jego stary przyjaciel – Big Joe Turner. Kiedy odprowadzał Johnsona do wyjścia, ten przystanął przy fortepianie, usiadł obok pianisty Raya Bryanta i prawą, sprawniejszą ręką zaczął grać. Partie lewej ręki wykonywał Bryant. Johnson, który od lat nie dotykał klawiatury, początkowo był zdenerwowany, jednak z każdym taktem grał coraz lepiej.
Zmarł dwa miesiące później w Meyer Hospital w Buffalo – dwa dni przed swoimi 63. urodzinami. Został pochowany na miejscowym cmentarzu Forest Lawn.
Wybrana dyskografia 1941 Pete Johnson And Albert Ammons – 8 To The Bar – Two Piano Boogie Woogie For Dancing (Victor) 1946 Pete Johnson’s Housewarmin’ (National Records) Pete’s Blues (Savoy) 1955 Pete Johnson – Boogie Woogie Classics (Blue Note) Joe Turner And Pete Johnson (EmArcy) Jumpin’ with Pete Johnson (Prestige) 1958 Pete's Blues (Savoy) 1978 Boogie Woogie Trio – Albert Ammons–Meade Lux Lewis–Pete Johnson (Storyville Records) 1992 Central Avenue Boogie (Delmark Records Blues in the Night No. 1 with Chuck Berry and Big Maybelle and The Blues Band. Plus Joe Turner with Pete Johnson.