W 1950 przeniósł się do Buffalo. W tym okresie spotkały go liczne kłopoty, w tym problemy finansowe i zdrowotne. W wypadku stracił fragment palca, a wskutek udaru został częściowo sparaliżowany. W 1953 na pewien czas musiał zrezygnować z muzyki. Zajął się myciem samochodów w wytwórni lodów oraz miejskiej kostnicy. Stopniowo jednak zaczął wracać na estradę. Grał także w programach radiowych. W 1958 odbył tournée w Europie z grupą Jazz at the Philharmonic oraz wystąpił na festiwalu jazzowym w Newport, towarzysząc Big Joemu Turnerowi, Chuckowi Berry’emu i Big Maybelle. Jako że od dłuższego czasu nie czuł się dobrze, po festiwalu przeszedł badania medyczne, które ujawniły zły stan serca oraz cukrzycę. Wkrótce potem doznał kilku następujących po sobie udarów. Został sparaliżowany w stopniu, który całkowicie uniemożliwił mu grę na fortepianie. Z czasem zaczął też tracić wzrok. Pismo „Jazz Report” zorganizowało szereg charytatywnych aukcji płyt, z których dochód przeznaczono dla niego. W 1965 Hans Maurer przekazał cały dochód ze swojej publikacji The Pete Johnson Story niepełnosprawnemu pianiście. Ponadto przyjęto go do ASCAP, dzięki temu zyskał regularne tantiemyPeter J. Silvester, The Story of Boogie-Woogie – A Left Hand Like God, wyd. Scarecrow Press, 2009.