Znajomość pracy Atheniona z Maronei pozwoliła jej zidentyfikować, że freski na Grobowcu w Kazanłyku prawdopodobnie pochodzą ze szkoły jego autorstwa.

Praca po roku 1977 Ognenowa powróciła do nurkowania w Nesebyrze w 1977 roku, prowadząc osiem nurkowań sponsowanych przez UNESCO w latach 1977–1984, w których zespół odkrył dowody na istnienie rzymskich i wczesno-bizantyjskich murów i wież. Zidentyfikowali również kilka akropoli i bazylik z okresu średniowiecza podczas badań podwodnych w północnej i południowej zatoce półwyspu, starając się zlokalizować i sprecyzować chronologię portów miejskich wzdłuż wybrzeża.

Po uczestnictwie w 1980 roku w Międzynarodowym Kongresie Starożytnej Epoki Brązu na Węgrzech, Ognenowa zaproponowała, aby kolejny kongres odbył się w Bułgarii w 1983 roku. Pomogła zorganizować ponad 800 wystaw z kolekcji Narodowego Instytutu Archeologii i Muzeum BAS na temat „Sztuka brązu w Rzymie”, które podróżowały po Austrii, Niemczech, Indiach i Syrii, zanim zostały zaprezentowane przez rok w Sofii. W tym samym roku Ognenowa została mianowana Starszym Badaczem w Narodowym Instytucie Archeologii.