została przekazana w gestie proboszczowi prawosławnej świątyni w Wołowlu. W 1895 r. była wzmiankowana jako była kaplica nieistniejącej parafii Braszewicze, natomiast w schematyzmach diecezji wileńskiej z lat 1904 do 1920 – jako kaplica kościoła parafii w Janowie, jednej z dwóch czynnych świątyń rzymskokatolickich w dekanacie kobryńskim. W II Rzeczypospolitej została szerzej udostępniona, służąc osadnikom wojskowym i kolonistom. Początkowo została przyporządkowana parafii p.w. Trójcy Przenajświętszej i św. Józefata w Torokaniach, a następnie – nowo powołanej (1922) parafii p.w. Matki Boskiej Bolesnej w Popinie.
W 1915 r. kaplica utraciła pokrycie dachu, z którego wojsko niemieckie zdarło miedzianą blachę. Po 1920 r. nowy właściciel Zakoziela Karol Tołłoczko planował przeprowadzenie własnym sumptem prac remontowych. Równocześnie kaplica została uznana za obiekt zabytkowy, w związku z tym władze zarządziły wstrzymanie robót do momentu przedstawienia planów zatwierdzonych przez konserwatora woj. poleskiego. Zakres ostatecznie przeprowadzonych prac nie jest znany. Najpewniej zrekonstruowano iglicę wieńczącą dach, natomiast nie dokonano pełnego remontu wnętrza.