Obok, po północnej stronie kaplicy, powstał niewielki cmentarzAleksandr Baszkow, Smutek rodowej kaplicy Orzeszków w Zakozielu, „Echa Polesia”, nr 2 (54) 2017, s. 58-61 (https://polesie.org/5950/smutek-kaplicy-rodowej-orzeszkow-w-zakozielu/, dostęp – grudzień 2022)..
Wedle legendy powtarzanej w wielu publikacjach, latem 1863 r. Eliza Orzeszkowa, bratowa ówczesnego właściciela Zakoziela, Kaliksta Piotra Orzeszki, w kaplicy ukrywała Romualda Traugutta, naczelnika wojennego pow. kobryńskiego.
Po upadku powstania styczniowego kaplica podzieliła los majątku, który uległ konfiskacie za udział w insurekcji Kaliksta Piotra Orzeszki. W 1866 r. władze gubernialne nakazały ją zamknąć, skasowana została także parafia Braszewicze. Gubernator grodzieński polecił przerobić kaplicę na filię prawosławnej cerkwi w Wołowlu. Przekazanie świątyni jednak się opóźniało, zapewne na skutek monitów Ferdynandy z Chrzanowskich Orzeszkowej, która walczyła o jej zwrot. W maju 1867 powiadomiono ją, że kaplicy nie można przywrócić do kultu, zezwolono natomiast na przekazanie dawnym właścicielom budowli i wyposażenia pod warunkiem użytkowania wyłącznie jako rodzinnej kaplicy grobowej oraz usunięcia ołtarza i wieżyczki na sygnaturkę. Odtąd status kaplicy nie jest w pełni jasny. Ostatecznie, nie została przekształcona w cerkiew, choć w 1868 r.