Otrzymał wydłużony prostokątny plan na linii wschód–zachód i musiał być prawdziwie obszerną budowlą. W 1752 r. właściciel pisał, że ma „30 pokojów, a od rogu do rogu łokci 230 [ok. 137 m]”. Od frontu towarzyszył mu dziedziniec, na którym zabudowania gospodarcze układały się w podkowę. Na obrzeżu dziedzińca znajdowała się kaplica, która stanowiła ważny akcent oprawy wjazdu. Założona na centralnym planie, została przeznaczona na świątynię dworską i zarazem grobową. Usytuowano ją frontem w kierunku pałacu, z którym łączyła ją oś wyznaczona szczątkowo zachowaną aleją z lip. Silnie zrujnowana budowla jest obecnie jedynym znaczącym reliktem założenia. Główna część założenia ogrodowego, założona zapewne jako barokowy parter być może wzbogacony o boskiety, została najpewniej usytuowana od północy, za pałacem i powiązana kompozycyjnie z długim na 700 łokci [ponad 400 m] kanałem, wyprowadzonym od strony Niemna. Druga część ogrodu (o charakterze parku, zwierzyńca?), nazywana „ogrodem wołpińskim”, została dołączona do założenia po stronie południowo–wschodniej. U stóp skarpy, na krańcu zakola rzeki, książę zbudował przystań („port”) dla flisu. W XIX w.