Spotkali się wówczas prepozyt Hartmut z Krzyżborka (Hartmut Kreuzburg), dziekan Jan Franck (Johannes von Meissen, późniejszy biskup warmiński) oraz kustosz Jan Stryprock (Johannes Stryprock, późniejszy kolejny biskup), a towarzyszyli im również proboszcz z Bartąga Dietmar, tłumacz Mikołaj i komornik Sanglade.
Po ukończeniu zamku olsztyńskiego i lokowaniu miasta w 1353 roku, zameczek w Bartążku stracił na znaczeniu i uległ zapomnieniu. Podobnie jak większość wsi i osad w komornictwie olsztyńskim, Bartążek został co najmniej dwukrotnie zniszczony w wyniku najazdu litewskiego (21 stycznia 1356) i w trakcie wojny głodowej (8 sierpnia 1414).
Początkowo majątek w Bartążku stanowił 16 pojedynczych gospodarstw ("dworów") należących do tzw. wolnych, bez funkcji sołtysa. Z czasem ich liczba malała, a wskutek najazdów i wojen część gospodarstw pozostawała bez gospodarzy. Dlatego kapituła stopniowo w XVI i XVII wieku zespoliła pojedyncze dwory w jeden majątek i utworzyła w nim własny folwark. Część osadników musiała odrabiać w nim szarwark.