Dezadaptacyjne marzycielstwo lub zjawisko nieadaptacyjnego marzenia na jawie () – nadmierna i kompulsywna aktywność fantazjowania, która zaburza lub całkiem zastępuje interakcje międzyludzkie. Cechuje się również negatywnym wpływem na funkcjonowanie akademickie, interpersonalne lub zawodowe. Osoby dotknięte tym schorzeniem, potrafią spędzać długie godziny na wymyślaniu złożonych i fantazyjnych marzeń dziennych. Towarzyszące im przy tym ruchy, utrudniają czynny udział w życiu codziennym. Określenie to zostało pierwszy raz użyte i opisane przez Eli Somer, izraelskiego profesora psychologii klinicznej, Uniwersytetu w Hajfie w 2002 roku.

Przyczyny Przyczyny dezadaptacyjnego marzycielstwa nie są do końca zrozumiane, przy czym w wielu badaniach zidentyfikowano powiązane ze sobą zależności i czynniki ryzyka wśród osób dotkniętych tą dolegliwością. Somer w swoich badaniach opisał kilka takich przypadków. Uzyskany wynik jednogłośnie wskazuje na dwie istotne funkcje tej aktywności. Pierwszą z nich okazała się być ucieczka lub odłączenie się od bólu psychicznego, drugą zaś, szybka i magiczna transformacja z codziennych niepowodzeń w pożądane doświadczenia. Kilku badanych opisało to zjawisko jako stan przynoszący im ukojenie.