Wyimaginowane scenariusze, pełne pozytywnych uczuć i bezpiecznych przestrzeni pomagało w radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami i emocjami. Marzenia dzienne często opierają się na wyobrażaniu sobie emocjonalnego wsparcia czy akceptacji społecznej. Takie zachowania mogą przekształcić się w szkodliwy nawyk. Wielu badanych pod kątem maladaptive daydreaming stwierdziło, że zaczęło się to już w dzieciństwie. Stres lub trauma mogą odgrywać kluczową rolę w przekształceniu intensywnej skłonności do wyobrażeń w zaburzenie psychiczne. Istnieje również powiązanie z doświadczeniami z przeszłości lub z obecnymi trudnymi i stresującymi sytuacjami, takimi jak konflikty rodzinne lub lęk przed kontaktami społecznymi.
Osoby dotknięte tym schorzeniem mogą mieć również zaburzenia współistniejące, takie jak zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, ADHD czy zaburzenia uzależnienia. U osób ze spektrum autyzmu również zauważono częste występowanie tego problemu. Badania wskazują, że trudności w regulacji emocji i niepewny styl przywiązania są przyczyną na kształtowanie się nieadaptacyjnego marzenia na jawie. Rozwija się ono głównie w odpowiedzi na niesprzyjające przeciwności losu.