zob. , początkowo uznali znalezione naczynia za gwizdki. Przypadkowi świadkowie znaleziska sugerowali braciom zachowanie skarbu, ale ci już po godzinie od znalezienia zabrali je do biura lokalnego kmeta w celu dalszej identyfikacji.
Następnego dnia, w piątek 9 grudnia, lokalni urzędnicy poprosili specjalistów z muzeów w Płowdiwie i Sofii o zbadanie przedmiotów. W poniedziałek 12 grudnia do Panagjuriszte dotarł kustosz płowdiwskiego muzeum, , który zdał sobie sprawę z wagi odkrycia i zabrał skarb z Panagjuriszte, „by mogła go zobaczyć także ludność miasta Płowdiwu”. 29 grudnia 1949 roku skarb panagiurski wpisano do księgi inwentarzowej . Bracia Dejkowowie za swoje znalezisko otrzymali od władz w Płowdiwie gratyfikację pieniężną w wysokości 300 000 lewów każdy.
W momencie odkrycia skarb panagiurski został uznany za „najbogatszy skarb, jaki odkryto w Europie od czasów II wojny światowej”.
Kontekst: Trakowie w IV w. p.n.e.