Zbigniew Wacław Sobieszczański (ur. 28 kwietnia 1914 w Radomsku, zm. 31 grudnia 1981) – polski chirurg i działacz konspiracyjny, dyrektor Szpitala Powiatowego w Szczytnie.
Edukacja Ukończył Miejskie Gimnazjum im. Feliksa Fabianiego w Radomsku (1932). Uczęszczał następnie do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie oraz na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. W 1939 r. uzyskał dyplom lekarza i podjął pracę w Szpitalu Szkolnym Centrum Wyszkolenia Sanitarnego.
Okres II wojny światowej Brał udział w kampanii wrześniowej jako dowódca 1. plutonu Kampanii Sanitarnej. Po agresji ZSRR na Polskę został internowany wraz z całą jednostką, jednak udało mu się uciec do Warszawy. W 1940 r. pracował w Szpitalu Wojennym Ujazdowskim PCK oraz Szpitalu Przemienienia Pańskiego w Warszawie. Był zaangażowany w działalność konspiracyjną, w wyniku której zmuszony był opuścić Warszawę. Pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim a następnie jako lekarz rejonowy w Opocznie. Do jego zasług należy udzielanie pomocy medycznej partyzantom, m.in. z oddziału majora Hubala. Od 1941 r. był członkiem Związku Walki Zbrojnej. W 1942 r. został zadenuncjowany i aresztowany, w wyniku czego trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Tam pracował jako lekarz w bloku nr 21 (oddział chirurgiczny obozowej izby chorych).