Jan Wallah-Daszkiewicz (ur. 19 kwietnia 1897 w Petersburgu, zm. ?) – polski działacz społeczny, komornik sądowy, chorąży rezerwy Wojska Polskiego i kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 19 kwietnia 1897 w Petersburgu, w rodzinie Jana i Albertyny z domu Deszko, tu urodzony 6 kwietnia 1897.. W 1915 ukończył pięć klas w gimnazjum realnym w Tartu i został wcielony do armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 13 pułku dragonów. Był dwukrotnie ranny (w 1916 i 1917). Po rewolucji październikowej wstąpił do oddziałów atamana Aleksieja Kaledina, a następnie do Armii Ochotniczej generała Ławra Korniłowa. Dostał się do niewoli bolszewickiej i był więziony w Twierdzy Pietropawłowskiej. W kwietniu 1918, po uwolnieniu, wrócił do rodziny w Pińsku.

6 marca 1919 wstąpił jako ochotnik do 4 szwadronu 2 pułku ułanów. Walczył z bolszewikami na froncie podlaskim i poleskim. Awansuje kolejno na kaprala, plutonowego, a po Bitwie Warszawskiej na stopień podchorążego. 10 września 1920 został przydzielony do 115 pułku ułanów. Wyróżnił się 17 września 1920 w bitwie pod Klewaniem. Trzy dni później rotmistrz Witold Radecki-Mikulicz sporządził wniosek o odznaczenie go orderem „Virtuti Militari”. 24 września 1920 wrócił do 2 pułku ułanów, a 22 grudnia 1921 został zdemobilizowany.