Wraz z mężem uciekła przed mandżurskim rządem do Tokio w 1907 roku, gdzie stała się ważną działaczką chińskiej grupy anarchistycznej i główną współpracowniczką wielu czasopism. Współpracowała z (Naturalna Sprawiedliwość), która ukazywała się w latach 1907–1908, a także z paryskim czasopismem (Nowe Stulecie lub Nowa Era), redagowanym przez anarchistyczną grupę kierowaną przez i Wu Zhihui. Ona i jej mąż pisali pod pseudonimami, a wiele z jej artykułów zostało błędnie przypisanych Liu, jej mężowi.
Zhen założyła również Stowarzyszenie Odzyskiwania Praw Kobiet (Nüzi Fuquan Hui), które wzywało do użycia siły w celu zakończenia męskiego ucisku kobiet, a także oporu wobec klasy rządzącej i kapitalistów, jednocześnie popierając tradycyjne wartości, takie jak wytrwałość i szacunek dla społeczności.
W 1909 roku, po kłótni z konserwatywnym, ale głęboko antymandżurskim uczonym Zhang Taiyanem, ona i Liu wróciły do Chin, aby pracować dla rządu mandżurskiego. Po rewolucji 1911 roku Liu współpracował z nowym rządem i był członkiem wydziału na Uniwersytecie Pekińskim.