Koniec życia Zhen wciąż pozostaje tajemnicą. Po śmierci Liu na gruźlicę w 1919 roku, krążyły pogłoski, że została buddyjską mniszką i przyjęła święcenia kapłańskie pod imieniem Xiao Qi. Pojawiły się jednak również doniesienia, że zmarła z powodu „złamanego serca” lub choroby psychicznej.
Filozofia Zhen miała inne podejście do „kwestii kobiecej” i ucisku kobiet, które zostały podniesione w Chinach pod koniec XIX wieku. Uważała, że płeć i klasa społeczna są nierozłączne, i analizowała nędzę, jaką chińskie kobiety znosiły przez tysiąclecia, z perspektywy pracy. Zhen odróżniała się od współczesnych jej myślicieli feministycznych tym, że uważała anarchię za jedyny warunek, w którym kobiety mogą być w pełni wyzwolone. W przeciwieństwie do wielu jej współczesnych, takich jak Liang Qichao, którzy postrzegali wyzwolenie kobiet jako sposób na odrodzenie Chin, Zhen uczyniła rozwiązanie problemu ucisku kobiet swoim ostatecznym celem. Feminizm Zhen ukształtował się również dzięki jej krytyce kapitalizmu, zwłaszcza bestialstwa tego systemu, w którym osoby wykluczone ekonomicznie mają najtrudniej. Jej zdaniem kobiety nigdy nie będą wolne, jeśli kapitalizm będzie trwał.