Niemniej jako pierwsza nagrała bebopowy utwór Night in Tunisia Dizzy'ego Gillespiego, który gościnnie z nią wystąpił .

W latach 1945–1947 orkiestra powiększyła skład i unowocześniła brzmienie, ubopowiając je za sprawą pianisty i kompozytora George’a Handy’ego, który został jej głównym aranżerem do 1946. Jego aranżacje były utrzymane w konwencji bliskiej „jazzowi progresywnemu” Stana Kentona oraz brzmieniu The First Herd Woody’ego Hermana. Czerpały też z rozwiązań harmonicznych Igora Strawinskiego. Dysonansowe brzmienia łagodziła spokojna wokalistyka Davida Allyna, Sharon Leslie i Ginny Powell (jego drugiej żony). Mimo że utrzymanie orkiestry było finansowo trudne, w 1946 jej skład powiększył się o waltornie i harfę. W tym czasie grali w niej m.in. saksofoniści Lucky Thompson i Al Cohn, trębacz Ray Linn, klarnecista Buddy DeFranco i pianista Dodo Marmarosa. Na początku 1947 funkcję głównego aranżera objął kompozytor Johnny Richards. Był nim przez nim przez rok, komponując w tym czasie dla orkiestry ponad pięćdziesiąt utworów. Jeszcze pod koniec tego samego roku orkiestra przestała nagrywać. Została zreformowana i w zmniejszonym składzie powróciła do repertuaru tanecznego. Wobec nikłego zainteresowania słuchaczy i braku propozycji pracy, wkrótce ją rozwiązał, a 1950 podjął decyzję o zaprzestaniu kariery muzyka.